Outras formas de transferirse a enerxía: a luz e o son.

2010-06-15T15:53:00.007+02:00

O son e a súa percepción.

Que importancia ten o son na nosa vida?

A linguaxe.

A música.

Conservación do son.

A reproducción do son.

Como se xera o son?

Pola vibración dos corpos.

Lonxitude de onda.

Amplitude de onda.

A propagación do son: O son é unha forma de propagación da enerxía, sen transporte de materia, pero precisa un medio material para propagarse.

Definición: O son consiste na propagación da vibración dos corpos a través dun medio material (gasoso, líquido ou sólido).

Como se representa o son?

Lonxitude de onda (λ = lambda): Distancia que separa dous puntos máximos ou mínimos da onda.

Amplitude (A): É a máxima altura que alcanza a onda.

Frecuencia (f): É o número de oscilacións que se producen por segundo.

f = 1 /T

Período (T): É o tempo que dura unha oscilación completa.

Unidades de medida do son no Sistema Internacional (S.I.):

Lonxitude de onda (λ): en metros.

Amplitude de onda (A): en metros.

Frecuencia (f), en oscilacións por segundo: en hercios (Hz).

Período (T): en segundos.

A reflexión do son: ECO.

Conceptos xeométricos que interveñen na reflexión do son:

A normal: Liña perpendicular á parede no punto en que alcanza a onda sonora.

O raio: É a liña que indica a dirección de propagación dunha onda calquera. O raio que chega a parede chamase raio incidente e o que se reflicte nela e sae raio reflectido.

Leis da reflexión:

Primeira lei: O raio incidente, a normal e o raio reflectido están no mesmo plano.

Segunda lei: O ángulo de incidencia e o de reflexión son iguais.

As ondas sonoras transmiten enerxía.

Para tocar calquera instrumento fai falta facer forza, polo tanto é necesario realizar un trabalo, polo tanto producir ondas sonoras require sempre dunha enerxía.

O son transmite información.

A onda sonora dun diapasón, non contén información, a parte da do seu propio ton; os animais utilizan códigos de comunicación en situacións de perigo ou para chamar uns polos outros; nos desenvolvemos códigos complicadísimos que tardamos anos en aprender e que nos serven para comunicarnos, é a linguaxe.

Calidades do son.

Intensidade ou sonoridade: Depende da enerxía con que vibra a fonte que o xera.

Ton ou altura: Ven dado pola súa frecuencia.

Timbre: É a calidade que nos permite diferenciar dous ton da mesma intensidade e ton, pero procedentes de instrumentos diferentes.

Propagación do son en diferentes medios.

Velocidade de propagación.

Aire a 20 graos centígrados: 340 m / s.

Aire a 0 graos centígrados: 331 m / s.

Auga do mar: 1 500 m / s.

Madeira: 3 900 m / s.

Aceiro: 5 100 m / s.

Anatomía do oído.

Oído externo: Formado polo pavillón auditivo (orella) e o conducto auditivo que se encargan de levar as vibracións dende o exterior ata o tímpano.

Oído medio: O tímpano, ao recibir as variacións de presión do aire, vibra; unida ao seu centro, hai unha cadea de osiños (martelo, bigornia e estribo) que transmiten as vibracións ata o oído interno, transformando os movementos do tímpano en pequenas vibracións do líquido que enche o oído interno. O oído medio comunícase co externo, a través da larinxe, pola trompa de Eustaquio, para equilibrar as posibles diferencia de presión aos lados do tímpano.

Oído interno: É a parte máis complexa do oído, formado por uns canles en forma de caracol, a cóclea, cheas de líquido e separados entre si por membranas onde hai células ciliadas ás que chegan as terminacións nerviosas, órgano de Corti. As vibracións que chegan a través da cadea se osiños, viaxan polas canles semicirculares do caracol estimulando as células ciliadas e polo tanto, as terminacións do nervio auditivo, orixinando impulsos nerviosos que se transmiten ata o cerebro, onde se produce a sensación e interpretación do son.

A nosa sensación de son é a interpretación que o cerebro fai das vibracións do aire.

Que sons podemos percibir?

Oído dunha persoa nova: frecuencias comprendidas entre 20 e 20 000 Hz.

Persoas adultas: frecuencias entre 100 e 10 000 Hz.

Animais como o can e o morcego: frecuencias por enriba dos 20 000 HZ (ultrasóns).

Tipos de frecuencias:

Graves: 20 Hz.

Medias: 200 Hz.

Agudas: 2 000 Hz.

Ultrasóns: 20 000 Hz.

Utilización tecnolóxica do son.

Captación do son.

Conservación do son.

Reproducción do son.

O sonar.

Utilización do son en medicina.

Contaminación acústica.

Nas condicións de traballo.

Busca de solucións.

Protección do oído.

Limiar da audición: 0 dB.

Respiración normal: 10 dB.

Conversación en voz baixa: 20 dB.

Conversación normal: 40 dB.

Conversación en voz alta: 60 dB.

Ruído dun tren: 100 dB.

Avión despegando: 120 dB (limiar doloroso).

Tempo máximo permisible de exposición os ruídos.

8 horas: 90 dB.

4 horas: 93 dB.

2 horas: 96 dB.

1 hora: 99 dB.

30 minutos: 102 dB.

15 minutos: 105 dB.

Teorías sobre a luz: A luz é unha forma de propagación da enerxía, sen transporte de materia, pero non precisa un medio material para propagarse.

A luz na antigüidade.

Pitágoras: Pensaba que a luz saía dos ollos e así era posible ver os obxectos (S. VI a. C.).

A luz na ciencia.

Teoría ondulatoria de Huygens.

Teoría corpuscular de Newton.

Volta á teoría ondulatoria:

Young (1 800).

Maxwell (1 862).

Hertz (1 882).

Volta á teoría corpuscular:

Hertz (1 887): Teoría corpuscular.

Einstein (1905): Os fotóns.

A nova física e ata hoxe:

A mecánica cuántica:

Louis de Broglie: A luz, cando se propaga, faino como unha onda, pero cando interacciona coa materia, compórtase como unha partícula.

Que é a luz?

É unha onda electromagnética que xorde dos átomos con alto contido enerxético, e propágase polo baleiro á velocidade de 300 000 km / s. Cando a luz se propaga en medios materiais faino a unha velocidade menor.

Propagación da luz na materia.

Medios transparentes: Deixan pasar a luz, e permiten ver as imaxes a través deles.

Medios translúcidos: Deixan pasar a luz, pero non permiten ver a imaxes a través deles.

Medios opacos: Non permiten o paso da luz, polo tanto tampouco permiten ver as imaxes.

Xeometría da propagación da luz.

A luz propágase en liña recta, en tódalas direccións, e forma sombras.

Sombra.

Penumbra.

As eclipses.

Reflexión da luz: A luz reflíctese, como calquera outra onda, cando incide sobre un medio material, seguindo as mesmas leis cas do son.

Reflexión especular: Dáse cando a luz se reflicte sobre un medio pulido, un espello, podendo formar imaxes.

Reflexión difusa ou difusión: Dáse cando a superficie reflectora presenta irregularidades e os raios de luz saen reflectidos en tódalas direccións. Non se forman imaxes.

A luz reflíctese nas superficies pulidas, e difúndese nas superficies rugosas.

Os obxectos como fontes de luz.

Fontes primarias: Cando os obxectos emiten luz por si mesmos (Sol, estrelas, lámpadas,...).

Fontes secundarias: Cando os obxectos reflicten a luz que reciben doutros.

Refracción da luz:

A refracción da luz consiste no cambio de dirección que experimenta un raio de luz ao pasar dun medio de propagación a outro diferente.

As cores:

Son unha creación do noso cerebro.

Absorción da luz:

Cando un obxecto non absorbe, senón que reflicte tódalas frecuencias luminosas, o noso cerebro interprétao como branco; pola contra, se as absorbe todas, interprétao como negro.

Dispersión da luz:

Na refracción dun medio transparenta a outro o raio refractado desvía a súa traxectoria e esta desviación depende das frecuencias, é dicir, das distintas cores; así as ondas de frecuencias máis altas (violeta, azul) desvíanse máis que as de frecuencias máis baixas (amarelo, vermello). Por eso cando a luz se refracta, tamén se separan as ondas de distintas frecuencias, é dicir. As distintas cores. A isto chamámoslle dispersión. Para comprobalo e suficiente facer pasar a luz branca a través dun prisma óptico, podendo comprobar que esta composta por tódalas cores do espectro.

Manipulamos a luz.

Imaxes en movemento: Consiste en proxectar sobre unha pantalla 24 imaxes por segundo. Cada unha delas é unha fotografía estática que foi tomada por unha cámara que tamén capta 24 fotografías por segundo.

Formación de imaxes.

Imaxes en pantallas.

Imaxes reais: Son as que se poden formar sobre unha pantalla, é dicir, pódense proxectar. As imaxes reais están sempre invertidas, de arriba abaixo e de esquerda a dereita, respecto o obxecto.

Imaxes en espellos.

Imaxes virtuais: Son as que non poden proxectarse, pero cáptaas o noso ollo. As imaxes virtuais dos espellos están invertidas de atrás a diante, perpendicularmente ao espello, pero non de arriba abaixo nin de esquerda a dereita.

As lentes: É un vidro ou un plástico transparente, que ten forma xeométrica, parecida a unha lentella (de aí o seu nome), coas caras en forma de casquete esférico.

Comportamento das lentes.

Lentes converxentes: Son máis grosas no centro ca nos extremos e caracterízanse por facer converxer nun punto os raios de luz paralelos que penetran nelas. A este punto chámaselle foco da lente. Permiten ver as cousas máis grandes (lupa). Tamén se usan para compensar a hipermetropía e fabricación de instrumentos ópticos.

Lentes diverxentes: Son máis delgadas no centro ca nos extremos e caracterízanse por facer diverxer os raios de luz que chegan paralelos. Os raios, tras atravesala lente, diverxen como se procederan dun punto, chamado foco, situado o outro lado da lente. Permiten ver as cousas máis pequenas. Utilízanse para compensar a miopía e para construír instrumentos ópticos.

Percepción da luz.

Órgano da visión: O OLLO, semellante a unha cámara de fotos con unha complexidade e perfección extraordinarias. Regula automaticamente a luminosidade e a distancia a que se atopa o obxecto que nos interesa. Está formado por:

A córnea: Tecido transparente que protexe a pupila e o resto do ollo.

O iris: Músculo con forma de disco perforado no seu centro (un diafragma) que regula automaticamente a luz ambiental.

A pupila: A pequena abertura que deixa pasar a luz ao interior do ollo.

O cristalino: Lente converxente que modifica a súa curvatura automaticamente para que a imaxe que se forme na retina quede enfocada.

O humor: Líquido viscoso e transparente que enche todo o interior do ollo.

A retina: Tecido situado na parte posterior do ollo formado por neuronas e terminacións nerviosas, formadas por células que transforman a luz en impulsos eléctricos que se transmiten, a través do nervio óptico ata o cerebro, onde se produce a visión. Hai dúas clases destas células:

Os bastóns: Envían sinais ao cerebro cando captan as ondas luminosas; o cerebro forma con estes sinais unha imaxe en branco e negro.

Os conos: Diferencian as distintas frecuencias das ondas luminosas e a nosa mente interprétaas como cor, con esto o noso cerebro “colorea” a imaxe creada polos bastóns.

Defectos da visión e a súa corrección: O ollo, pode presentar algúns defectos que xeralmente podemos compensar de forma doada. Na maioría dos casos, estes defectos son porque a imaxe non se forma sobre a retina, podendo ser debido a que o globo ocular, que non é perfectamente esférico resulte demasiado alongado ou curto , ou ben, que o cristalino, que é unha lente flexible, non sexa capaz de axustar a súa curvatura para que a imaxe se forme na retina.

Miopía: Nun ollo miope, a imaxe fórmase diante da retina, e compénsase con lentes diverxentes.

Hipermetropía: Nun ollo con este defecto, a imaxe fórmase detrás da retina, e compénsase con lentes converxentes.

As imaxes na retina:

As imaxes dos obxectos que se forman na retina están invertidas. É o cerebro o encargado de interpretalas correctamente, é dicir, poñelas dereitas.

A protección dos ollos:

Os ollos, non só precisan de lentes correctoras para mellorar a visión, senón que tamén precisan protexerse das radiacións luminosas moi intensas, de maneira especial onde hai moita radiación ultravioleta (na neve e na paria) con uns bos lentes de sol. Un exceso de radiación pode xerar cataratas (afección pola que o cristalino se volve opaco). En determinados traballos (soldadores,...) hai que protexelos ollos con lentes e máscaras especiais.

Contaminación lumínica:

O exceso de luz non permite, por exemplo, ver o ceo nocturno nas grandes cidades co que os astrónomos teñen moitos problemas para poder traspasar cos seus telescopios unha atmosfera ocupada por un exceso de luz. Os biólogos detectaron que a luminosidade nocturna altera a vida de moitos animais.

Medidas que se poden tomar:

Colocación de pantallas reflectoras sobre as luces nas rúas.

Non só se evita a contaminación lumínica, senón que tamén se produce un considerable aforro de enerxía.

Glosario: Outras formas de transferirse a enerxía: a luz e o son

2008-12-05T20:08:00.007+01:00

- Absorción (óptica).
- Absorción (son).
- Altavoz.
- Amplificador.
- Amplitude de onda.
- Broglie, Louis Victor de.
- Conservación da enerxía.
- Decibelio.
- Difusión .
- Dispersión (física).
- Eco.
- Ecografía.
- Espello.
- Foco (óptica).
- Fotón.
- Frecuencia (son).
- Hertz.
- Hipermetropía.
- Huygens, Christiaan.
- Imaxe (óptica).
- Imaxe real.
- Imaxe virtual.
- Intensidade do son ou sonoridade.
- Lente (òptica).
- Lente converxente.
- Lente diverxente.
- Linguaxe.
- Lonxitude de onda.
- Maxwell, James Clerk.
- Micrófono.
- Miopía.
- Música.
- Newton, Isaac.
- Newton (unidade).
- Oído.
- Ollo.
- Onda lonxitudinal.
- Onda mecánica.
- Onda sonora.
- Onda transversal.
- Opacidade (opaco).
- Osciloscopio.
- Pantalla.
- Penumbra.
- Período de oscilación.
- Propagación.
- Propagación de ondas.
- Propagación do son.
- Reflexión (física).
- Reflexión (son)
- Refracción (luz).
- Reprodución (son).
- Reverberación (son).
- Sombra.
- Son.
- Son agudo.
- Son grave.
- Sonar.
- Timbre (cualidade do son).
- Ton do son ou altura.
- Translúcido.
- Transparente.
- Ultrasón.
- Vibración.
- Young, Thomas.

OUTRAS FORMAS DE TRANSFERIRSE A ENERXÍA: LUZ E SON

Outras formas de transferirse a enerxía: a luz e o son.

Glosario: Outras formas de transferirse a enerxía: a luz e o son